Maciej Klima - Senator Rzeczypospolitej Polskiej

Informacje z Wieliczki:
<Zobacz też:

energia

powiat

miasto

brzesko

senat

sejm

UE

KATYN

alojzy

jeden z nas

Oświadczenie senatorskie złożone podczas 77. posiedzenia Senatu RP, 25 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie nowego dowodu osobistego
Oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów Ewy Kopacz

Szanowna Pani Premier!

Rzeczpospolita Polska jako szósta gospodarka UE stoi przed nowymi wyzwaniami. Niestety, od kilku lat jesteśmy świadkami problemów związanych z koordynacją szeroko rozumianej cyfryzacji, informatyzacji oraz budowy usług w e-administracji i służbie zdrowia.

Niepokój mogą budzić słabo zarządzane projekty infrastrukturalne oraz e-administracji. Unijny wskaźnik gospodarki cyfrowej i społeczeństwa cyfrowego plasuje nasz kraj na 23. miejscu w UE.

Podobnie źle oceniają nasz kraj raporty ONZ (e-Government Survey 2014).
W Polsce nie ma podstawowego elementu pozwalającego na korzystanie z e-administracji, czyli bezpiecznego nowoczesnego dowodu osobistego – z chipem pozwalającym na identyfikację, uwierzytelnienie, składanie podpisu elektronicznego.

Szansą dla naszego kraju są: innowacyjność, cyfryzacja, budowa społeczeństwa informacyjnego, i one przyniosą korzyści. Bez tych elementów wykorzystanie środków unijnych i krajowych może nie przynieść wystarczających korzyści pozwalających na wzrost potencjału gospodarczego naszego państwa.

Zwracamy się do Pani Premier z prośbą o odpowiedź na następujące pytania i opinię w poniższych sprawach.

1. Czy właściwe jest wprowadzanie nowego dowodu osobistego – bez elementów biometrycznych, bez adresu i warstwy elektronicznej – w sytuacji, gdy w UE elektroniczny dowód osobisty staje się standardem?

2. Czy w planach POPC 2014–2020 są plany wprowadzenia jednego wspólnego dokumentu – elektronicznej karty ubezpieczenia zdrowotnego, elektronicznego dowodu osobistego?

Z wyrazami szacunku
Maciej Klima
Andrzej Pająk
Andrzej Matusiewicz
Waldemar Kraska
Marek Martynowski

oświadczenie
Wysłano 15 Lipca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 77. posiedzenia Senatu RP, 25 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie elastycznej linii kredytowej (FCL)
Oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów Ewy Kopacz

Szanowna Pani Premier!

W opinii rządu stan finansów Rzeczypospolitej Polskiej jest stabilny i z każdym rokiem się poprawia. Polska gospodarka jako jedyna w UE nie weszła w recesję podczas globalnego kryzysu. Od 2009 r. rząd Rzeczypospolitej Polskiej zdecydował się na korzystanie z elastycznej linii kredytowej (FCL). Jednocześnie obserwujemy spadek aktywów rezerwowych NBP (w lutym 2013 r. – 107 miliardów dolarów USA, w lutym 2014 r. – 104 miliardy dolarów USA, w lutym 2015 r. – 97 miliardów dolarów USA).

Wielu ekonomistów w swoich opiniach podważa potrzebę przedłużania elastycznej linii kredytowej w MFW.

Zwracamy się do Pani Premier z prośbą o opinię i odpowiedź na następujące pytania.

Jakie były przyczyny przedłużenia (mimo poprawy stanu finansów oraz gospodarki w latach 2013–2014 oraz optymistycznych prognoz na 2015 r.) elastycznej linii kredytowej (FCL) w MFW na kolejne lata?

Czy wywierano naciski na rząd Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie elastycznej linii kredytowej (FCL) lub wiązano jej przyznanie z innymi zobowiązaniami, czy decyzja o złożeniu wniosku w sprawie FCL była suwerenna?

Ile kosztuje Polskę obsługa finansowa elastycznej linii kredytowej (FCL) w MFW od momentu jej wprowadzenia?

Czy środki finansowe z elastycznej linii kredytowej były wykorzystywane (ewentualnie w jakim zakresie i latach), czy traktowane są przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej jako ewentualna polisa ubezpieczeniowa?

Jakie wymierne korzyści odnosi Polska, decydując się na elastyczną linię kredytową, gdy nie jest ona wykorzystywana?

Czy uzasadnione było przedłużenie umowy w zakresie FCL przez Polskę?

Ile środków finansowych pożyczył rząd Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2010–2014 od instytucji finansowych (międzynarodowych, rządów oraz banków komercyjnych)?

Czy rząd Rzeczypospolitej Polskiej oraz instytucje finansowe zarejestrowane na terytorium RP udzielały pożyczek, gwarancji organizacjom, instytucjom finansowym poza granicami Polski?

Czy Polska udzielała pożyczek (gwarancji finansowych) MFW, Islandii, Ukrainie i innym krajom i instytucjom finansowym?

Ile wynoszą składki instytucji rządowych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2010–2014 do organizacji międzynarodowych UE, NATO, MFW, OBWE, OECD, ZIBJ, EBOiR, Banku Światowego i innych?

Z wyrazami szacunku
Maciej Klima
Waldemar Kraska
Andrzej Matusiewicz
Marek Martynowski

oświadczenie
Wysłano 15 Lipca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 77. posiedzenia Senatu RP, 25 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie strat ludzkich i materialnych obywateli RP oraz Państwa Polskiego w latach 1939–1956 wynikłych z celowych działań ZSRR
Oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów Ewy Kopacz

Szanowna Pani Premier!

Polska poniosła największe straty ludzkie i materialne w przeliczeniu na jednego mieszkańca w trakcie II wojny światowej. Wiele państw europejskich w okresie ostatnich lat dokonywało, dokonuje oceny i analizy strat ludzkich, materialnych, w tym strat w zakresie dóbr kultury utraconych w wyniku działań wojennych w trakcie II wojny światowej.

Nawet Federacja Rosyjska powołała w tym roku specjalną komisję w Dumie Federacji Rosyjskiej celem oceny wielkości strat spowodowanych przez wojnę w latach 1941–1945.

W latach 1939–1956 wielu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej zostało zabitych, poniosło śmierć w wy-niku ludobójstwa oraz celowych działań ze strony faszystowskich Niemiec i ZSRR. Wielu obywateli RP zmarło, doznało uszczerbku zdrowia w trakcie pobytu w więzieniach oraz wskutek deportacji, przesiedleń, wywiezienia na Syberię, do Kazachstanu i innych regionów ZSRR.

Wielu obywateli RP w latach 1939–1956 było poddanych represjom i zmuszanych do nieludzkiej przymusowej pracy (w tym w obozach) na rzecz ZSRR, do którego wywieziono też wiele zabytków i dóbr kultury oraz całych zakładów produkcyjnych, ma-szyn, środków transportu, surowców, półproduktów, środków żywności.

Wiele wartościowych dóbr kultury i innych zostało niestety zdewastowanych, zniszczonych (w tym też celowo) przez żołnierzy ZSRR. Polska zapłaciła haracz ZSRR za wyzwolenie, traktowana była jak łup wojenny, który rabowano w latach 1944–1956 z dóbr materialnych (surowców, środków transportu, dóbr kultury).

Zwracam się do Pani Premier z prośbą o opinię w wymienionych kwestiach i odpowiedź na następujące pytania.

Czy rząd RP posiada informacje o skali zbrodni i strat związanych z działaniami służb, instytucji rządowych ZSRR w stosunku do obywateli RP oraz Państwa Polskiego w latach 1939–1956?

Czy znana jest liczba osób zamordowanych, zabitych, zmarłych w trakcie przesiedleń, transportu do obo-zów oraz pobytu w różnych obozach na terenie ZSRR w latach 1939–1956?

Czy znana jest liczba obywateli RP poddanych represjom ze strony władz ZSRR w wymienionych latach?

Czy obywatelom ZSRR w latach 1945–2014 były postawione zarzuty (w tym prokuratorskie) za zbrodnie, zabójstwa, gwałty i inne przestępstwa w stosunku do obywateli i Państwa Polskiego w latach 1939–1956?

Czy instytucje RP są w posiadaniu dokumentów, dowodów, informacji dotyczących zbrodni przeciwko narodowi polskiemu ze strony instytucji ZSRR w latach 1939–1956? Jeżeli tak, to jakie działania prawne te instytucje podejmowały czy podejmują?

Czy straty materialne, także w zakresie dóbr kultury, spowodowane działaniami ZSRR w latach 1939–1956 zostały wycenione? Jeśli tak, to przez jakie instytucje?

Czy podejmowano bądź podejmuje się próby (w tym dyplomatyczne) uzyskania odszkodowań wojennych za straty, grabież, konfiskaty mienia przez ZSRR w latach 1939–1956?

Z wyrazami szacunku

Maciej Klima
Senator RP

oświadczenie
Wysłano 15 Lipca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 76. posiedzenia Senatu RP, 12 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie Azjatyckiego Banku Inwestycji Infrastrukturalnych
Szanowna Pani Premier!

Z informacji i analiz wielu instytucji finansowych wynika, że w 2015 r. możemy być świadkami spowolnienia gospodarki światowej. Jednocześnie w ostatnich kilku miesiącach powstają nowe instytucje finansowe o zasięgu światowym. Jedną z ostatnio powstałych z inicjatywy Chin i krajów BRICS jest Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB), konkurent dla Banku Światowego oraz MFW. Wiele krajów UE wyraziło już chęć przystąpienia do wyżej wymienionej instytucji.

Zwracamy się do Pani Premier z prośbą o odpowiedzi i opinie w sprawie następujących kwestii.

1. Jakie jest stanowisko MF, rządu Rzeczypospolitej Polskiej co do ewentualnego przystąpienia do wymienionej instytucji (AIIB)? Na jakich warunkach i ewentualnie kiedy by to było? Jaki byłby wkład członkowski (koszty poniesione przez RP) w razie podjęcia decyzji o przystąpieniu do AIIB?

2. Czy jest znane oficjalne stanowisko, ewentualnie zalecenia KE UE i EBI co do członkostwa w Azjatyckim Banku Inwestycji Infrastrukturalnych i współpracy z nim?

3. Czy rząd RP posiada ekspertyzy, ewentualnie stanowiska – na przykład NBP i innych instytucji – co do ewentualnego członkostwa w AIIB, współpracy z AIIB? Czy w razie akceptacji przystąpienia RP do AIIB wymagana będzie akceptacja tego przez parlament?

4. Czy obecnie rząd RP ukierunkowany jest na biznes czy rozwój polityczny w kontekście ewentualnego członkostwa w Azjatyckim Banku Inwestycji Infrastrukturalnych oraz na utrzymanie dobrej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki?

5. Jaką rolę będzie miała Polska w opracowaniu tekstu statutu i dokumentów związanych z funkcjonowaniem AIIB ustalających jego mandat geograficzny i sektorowy sposób zarządzania oraz strukturę kapitałową?


Z wyrazami szacunku

Senator RP Maciej Klima

Senator RP Andrzej Pająk


oświadczenie
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 76. posiedzenia Senatu RP, 12 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie wyposażania sił zbrojnych w sprzęt wojskowy
Szanowna Panie Premier!

Podstawą bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej powinny być nowoczesne siły zbrojne wyposażone w nowoczesny sprzęt wojskowy, który powinien być produkowany przez krajowy przemysł zbrojeniowy gwarantujący dostarczenie sprzętu wojskowego zarówno w czasie pokoju, jak i wojny. Przemysł zbrojeniowy wymaga szczególnej troski każdego rządu Rzeczypospolitej Polskiej.

Produkowany sprzęt powinien być podstawą wyposażenia Sił Zbrojnych RP, powinien być nowoczesny i konkurencyjny. Obronność jest najważ-niejszym czynnikiem budującym pozycję silnego państwa. Wielomiliardowe wydatki na cele związane z modernizacją są łakomym kąskiem dla wielu międzynarodowych koncernów zbrojeniowych. Jednocześnie obserwujemy wzrost zainteresowania ze strony lobbystów, tzw. niezależnych mediów, specjalistów od reklamy i komunikacji. Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej powinny być przygotowane na wybór najlepszej oferty zbrojeniowej, ale należy również pamiętać o narodowych interesach gospodarczo-finansowych. Procesy modernizacyjne powinny być właściwie kontrolowane przez odpowiednio przygotowane merytorycznie instytucje oraz służby będące pod kontrolą parlamentu.

Zwracam się do Pani Premier z prośbą o wyczerpujące odpowiedzi na następujące pytania.

1. Ilu lobbystów, ile kancelarii prawnych i innych instytucji zainteresowanych sprzedażą sprzętu lub uczestnictwem w przetargach na sprzęt wojskowy zarejestrowało swoją działalność na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?
Ilu lobbystów posiada obywatelstwo polskie, a ilu obce?
Ilu lobbystów pracowało lub służyło w SZ Rzeczypospolitej Polskiej?
Czy występowały lub występują próby lobbingu przez polityków, przedstawicieli obcych rządów i parlamentów?
Czy były próby lobbingu, jeśli chodzi o uzbrojenie wojskowe, przez polityków krajowych, ewentualnie urzędników rządowych?

2. Jakie koszty poniósł budżet Rzeczypospolitej Polskiej (w milionach złotych) w związku z zakupami sprzętu wojskowego, dokonywaniem serwisowania sprzętu wojskowego oraz kupowaniem części zamiennych i innych usług w firmach Federacji Rosyjskiej w latach 2008–2014?

3. Czy przewiduje się realizację zakupów sprzętu wojskowego, części zamiennych w zakładach przemysłu zbrojeniowego Federacji Rosyjskiej podczas realizacji planu modernizacji technicznej Sił Zbrojnych w latach 2013–2022?

4. Jaką ilość sprzętu wojskowego dla SZ RP (w milionach złotych) zakupiono w latach 2008–2013 na podstawie umów związanych z offsetem?
Jaką ilość sprzętu wojskowego pozyskano od dostawców krajowych, a jaką poza granicami RP?
Czy zakupy były oprotestowane w ETS?
Czy podczas zakupu sprzętu wojskowego korzystano z art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu UE?
Jaka liczba polskich firm jest posiadaczem tzw. kodu dostawcy dla NATO – NCAGE 0226H?
W jakim zakresie SZ RP korzystały w latach 2008–2014 z pomocy NSPA (Agencja Wsparcia NATO)?

5. Jak przebiega czy przebiegała standaryzacja uzbrojenia, amunicji, jeśli chodzi o NATO, w latach 2008–2014? Kwestia standaryzacji jest traktowana przez planistów NATO jako jeden z najważniejszych problemów w procesie poprawy zdolności interoperacyjnych NATO.

6. Jak przebiegała standaryzacja doktryn, taktyk, logistyki, procedur oraz prac badawczo-rozwojowych i Natowskiego Systemu Kodyfikacyjnego NCS w SZ RP w latach 2008–2014?

7. Czy zalecenia Europejskiej Agencji Obrony (EDA) dotyczące kryteriów związanych z wydatkami (wydatkami inwestycyjnymi, wydatkami na badania i rozwój, wydatkami na nowe technologie) były realizowane podczas planowania budżetu MON w latach 2008–2014?

8. Czy nie należy w trybie pilnym rozważyć zmiany dyslokacji Sił Powietrznych RP znajdujących się w bazach lotnictwa taktycznego (Malbork, Mińsk Mazowiecki), które są zagrożone atakiem kierowanych i niekierowanych pocisków rakietowych z Federacji Rosyjskiej oraz Białorusi? Bazy zlokalizowane są do 150 km od granicy z Federacją Rosyjską oraz Białorusią.
Jakie środki finansowe zostały przeznaczone na rozwój, modernizację i wyposażenie wymienionych baz w latach 2008–2014?

9. Czy w latach 2009–2012 rząd RFN proponował RP sprzedaż 12 baterii Patriot PAC-2, PAC-3 za sumę około 1 miliarda euro? Jakie były powody rezygnacji z tej propozycji?
Czy rząd RP rozważa udział w pracach nad nowym typem czołgu Leopard 3 we współpracy z RFN i Francją?

Z wyrazami szacunku i poważania Maciej Klima


oświadczenie
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 76. posiedzenia Senatu RP, 12 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do prezes Rady Ministrów w sprawie wyposażania sił zbrojnych w sprzęt wojskowy
Szanowna Panie Premier!

Podstawą bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej powinny być nowoczesne siły zbrojne wyposażone w nowoczesny sprzęt wojskowy, który powinien być produkowany przez krajowy przemysł zbrojeniowy gwarantujący dostarczenie sprzętu wojskowego zarówno w czasie pokoju, jak i wojny. Przemysł zbrojeniowy wymaga szczególnej troski każdego rządu Rzeczypospolitej Polskiej.

Produkowany sprzęt powinien być podstawą wyposażenia Sił Zbrojnych RP, powinien być nowoczesny i konkurencyjny. Obronność jest najważ-niejszym czynnikiem budującym pozycję silnego państwa. Wielomiliardowe wydatki na cele związane z modernizacją są łakomym kąskiem dla wielu międzynarodowych koncernów zbrojeniowych. Jednocześnie obserwujemy wzrost zainteresowania ze strony lobbystów, tzw. niezależnych mediów, specjalistów od reklamy i komunikacji. Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej powinny być przygotowane na wybór najlepszej oferty zbrojeniowej, ale należy również pamiętać o narodowych interesach gospodarczo-finansowych. Procesy modernizacyjne powinny być właściwie kontrolowane przez odpowiednio przygotowane merytorycznie instytucje oraz służby będące pod kontrolą parlamentu.

Zwracam się do Pani Premier z prośbą o wyczerpujące odpowiedzi na następujące pytania.

1. Ilu lobbystów, ile kancelarii prawnych i innych instytucji zainteresowanych sprzedażą sprzętu lub uczestnictwem w przetargach na sprzęt wojskowy zarejestrowało swoją działalność na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?
Ilu lobbystów posiada obywatelstwo polskie, a ilu obce?
Ilu lobbystów pracowało lub służyło w SZ Rzeczypospolitej Polskiej?
Czy występowały lub występują próby lobbingu przez polityków, przedstawicieli obcych rządów i parlamentów?
Czy były próby lobbingu, jeśli chodzi o uzbrojenie wojskowe, przez polityków krajowych, ewentualnie urzędników rządowych?

2. Jakie koszty poniósł budżet Rzeczypospolitej Polskiej (w milionach złotych) w związku z zakupami sprzętu wojskowego, dokonywaniem serwisowania sprzętu wojskowego oraz kupowaniem części zamiennych i innych usług w firmach Federacji Rosyjskiej w latach 2008–2014?

3. Czy przewiduje się realizację zakupów sprzętu wojskowego, części zamiennych w zakładach przemysłu zbrojeniowego Federacji Rosyjskiej podczas realizacji planu modernizacji technicznej Sił Zbrojnych w latach 2013–2022?

4. Jaką ilość sprzętu wojskowego dla SZ RP (w milionach złotych) zakupiono w latach 2008–2013 na podstawie umów związanych z offsetem?
Jaką ilość sprzętu wojskowego pozyskano od dostawców krajowych, a jaką poza granicami RP?
Czy zakupy były oprotestowane w ETS?
Czy podczas zakupu sprzętu wojskowego korzystano z art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu UE?
Jaka liczba polskich firm jest posiadaczem tzw. kodu dostawcy dla NATO – NCAGE 0226H?
W jakim zakresie SZ RP korzystały w latach 2008–2014 z pomocy NSPA (Agencja Wsparcia NATO)?

5. Jak przebiega czy przebiegała standaryzacja uzbrojenia, amunicji, jeśli chodzi o NATO, w latach 2008–2014? Kwestia standaryzacji jest traktowana przez planistów NATO jako jeden z najważniejszych problemów w procesie poprawy zdolności interoperacyjnych NATO.

6. Jak przebiegała standaryzacja doktryn, taktyk, logistyki, procedur oraz prac badawczo-rozwojowych i Natowskiego Systemu Kodyfikacyjnego NCS w SZ RP w latach 2008–2014?

7. Czy zalecenia Europejskiej Agencji Obrony (EDA) dotyczące kryteriów związanych z wydatkami (wydatkami inwestycyjnymi, wydatkami na badania i rozwój, wydatkami na nowe technologie) były realizowane podczas planowania budżetu MON w latach 2008–2014?

8. Czy nie należy w trybie pilnym rozważyć zmiany dyslokacji Sił Powietrznych RP znajdujących się w bazach lotnictwa taktycznego (Malbork, Mińsk Mazowiecki), które są zagrożone atakiem kierowanych i niekierowanych pocisków rakietowych z Federacji Rosyjskiej oraz Białorusi? Bazy zlokalizowane są do 150 km od granicy z Federacją Rosyjską oraz Białorusią.
Jakie środki finansowe zostały przeznaczone na rozwój, modernizację i wyposażenie wymienionych baz w latach 2008–2014?

9. Czy w latach 2009–2012 rząd RFN proponował RP sprzedaż 12 baterii Patriot PAC-2, PAC-3 za sumę około 1 miliarda euro? Jakie były powody rezygnacji z tej propozycji?
Czy rząd RP rozważa udział w pracach nad nowym typem czołgu Leopard 3 we współpracy z RFN i Francją?

Z wyrazami szacunku i poważania Maciej Klima
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
Oświadczenie senatorskie złożone podczas 76. posiedzenia Senatu RP, 12 czerwca 2015 r., oświadczenie skierowane do minister infrastruktury i rozwoju w sprawie pogarszającej się jakości fragmentów dawnych dróg krajowych, których utrzymanie przejęły gminy
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
W jaki sposób finansowany był program F 16?
Polska armia potrzebuje nowoczesnego sprzętu, zwłaszcza samolotów, które dziś są niezastąpione na polu bitwy. Jak ważne jest posiadanie nowoczesnego i silnego wojska możemy się o tym przekonać obserwując wydarzenia na Ukrainie.

Zatem jak wyglądała procedura zakupu wielozadaniowych samolotów F – 16, a w szczególności jakie było źródło finansowania?

Procedura ta powinna być przykładem solidności, przemyślanego działania, zaradności i oczywiście powinna stanowić przykład na przyszłość, gdy postanowimy kupić bardziej zaawansowane technologicznie samoloty.

Rząd RP zapowiedział zwiększenie wydatków na obronę na poziomie 2% PKB. W budżecie na 2015 r. zabezpieczono (zaplanowano) sumę ponad 5,3 mld zł na spłatę raty za samoloty F – 16. Koszt finansowania programu samolotu wielozadaniowego F – 16 od 2002 r. realizowany był z trzech źródeł: odroczonych płatności (tzn. Voucherów B), których termin spłaty przypada w 2015 r. (1.833,8 mln USD), z linii kredytowej rządu USA (kredyt Foreign Militari Financial FMF 1.337,8 mln USD) i z emisji obligacji (81,81 mln USD) o terminie zapadalności w 2015 r.

Przy czym wartość zrealizowanego programu przez Rząd USA na koniec 2014 r. wyniosła 3.253,4 mln USD, w tym 1.337,8 mln USD zostało spłacone przez stronę polską w latach 2003 – 2010, do spłaty w 2015 r. pozostało 1.833,8 mln USD z tytułu voucherów B oraz 81,8 mln USD z tytułu obligacji.

Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że zgodnie z harmonogramem do spłaty w 2015 r. pozostają natomiast odroczone płatności (vo-uchery B) – zaplanowane jako wydatek budżetu państwa oraz obligacja Skarbu Państwa – zgodnie z zasadami budżetowymi jej wykup stanowi rozchód budżetu państwa.

Jednak wiele wątpliwości budzą ograniczenia spłat w latach 2009 – 2014, jeżeli chodzi o program F – 16. Chcę wyraźnie podkreślić, że za ten stan rzeczy, a więc za niewykonanie budżetu MON są personalnie odpowiedzialni konkretni ministrowie. A chodzi o niebagatelne sumy: w 2008 r. – 2908 mln zł, w 2009 – 1737 mln zł, z kolei po nowelizacji w 2010 r. – 449 mln zł, w 2011 r. – 815 mln zł, w 2012 r. – 1384 mln zł.

W tym przypadku trzeba wskazać jeszcze jedną istotną kwestię, otóż spłata kredytu (długu) w obcej walucie wiąże się również z wahaniami rynkowymi cen tejże waluty. Mówiąc wprost przeciągając spłatę nasz kraj traci na ewentualnych wzrostach kursu waluty (dolara).

Ciekaw jestem czy minister obrony narodowej lub minister finansów wziął ten fakt pod uwagę?

Senator RP Maciej Klima
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
Co dalej z systemem bezpieczeństwa państwa?

Zgodnie z art. 138 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 461 z późn. zm.), podstawowymi jednostkami organizacyjnymi przeznaczonymi do wykonywania zadań obrony cywilnej są formacje obrony cywilnej, które składają się z oddziałów obrony cywilnej przeznaczonych do wykonywania zadań ogólnych lub specjalnych oraz innych jednostek tych formacji.

Jest to o tyle ważna kwestia, że w dobie rodzących się nowych wyzwań dla bezpieczeństwa naszego kraju musimy zrewidować rodzimy system bezpieczeństwa państwa.

W systemie bezpieczeństwa państwa chodzi o zagrożenie wojną, klęskami żywiołowymi, sytuacjami kryzysowymi. Ważną rolę odgrywa organizacja systemu ochrony ludności cywilnej, zwana w Polsce – Obroną Cywilną Kraju.

Najwyższa Izba Kontroli, po kontroli wykonanej w latach 2011 i 2012 negatywnie oceniła przygotowanie struktur Obrony Cywilnej Kraju (dalej: OCK) do realizacji jej zadań ustawowych.

Raport NIK nie pozostawia wątpliwości, że obrona cywilna w przypadku wystąpienia klęski żywiołowej nie jest w stanie przyłączyć się do sprawnego usuwania jej skutków, podczas wojny nie chroni ludności cywilnej ani ważnych obiektów – obrona cywilna w Polsce istnieje tylko na papierze (stwierdziła NIK).

Z danych pochodzących z wydziałów bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego urzędów wojewódzkich wynika, iż na obszarze kraju funkcjonuje 13 459 formacji obrony cywilnej.

Stan osobowy tych formacji wynosił w 2011 roku – 188 513 osób, w 2012 roku – 160 648, w 2013 roku 159 048 osób. Należy zaznaczyć, że struktury obrony cywilnej działają we wszystkich gminach na terenie całego kraju. Najciekawsze jest jednak to, że dopiero teraz, a więc po kontrolach NIK zaczęto planować np. konferencje, seminaria, warsztaty, itp. dotyczące zagadnień obrony cywilnej.

System powinien bezwzględnie reagować na pojawiające się zagrożenia, analizować ryzyko, chodź niewiele się o tym mówi w Polsce. Powinny być stworzone centra obserwacji ryzyka.

W Polsce jednak system bezpieczeństwa państwa ma spore problemy z koordynacją głównych służb z terenowymi strukturami obrony cywilnej. Dopiero po kontrolach NIK Minister Spraw Wewnętrznych zobowiązał Szefa OCK/Komendanta Głównego PSP do przedkładania oceny przygotowań w zakresie ochrony ludności i obrony cywilnej, która zawiera diagnozę stanu przygotowań organów i formacji obrony cywilnej, innych podmiotów, a także ludności, do realizacji zadań w warunkach zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny wraz z wnioskami.

Dopiero od tego momentu tak naprawdę możliwa staje się podstawowa diagnoza, a raczej ocena stanu potrzeb OCK. Każdy ekspert z zakresu obronności w tym kraju wie, że możliwa rewizja potrzeb OCK jest podstawą do działań naprawczych, które wówczas można z łatwością wprowadzić do systemu. Już zdiagnozowanie problemu samo w sobie jest pewnego rodzaju sukcesem gdyż pozwala konkretny problem rozłożyć na elementy pierwsze. Wówczas od nich istnieje możliwość przeprowadzenia kompletnych działań naprawczych.

Istotnym elementem uzupełniającym całość jest komunikacja, zwłaszcza między MSW a realizującym zadania w imieniu Szefa OCK – Biurem do Spraw Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej (KG PSP). Chodzi tu o przekazywanie oraz wymianę informacji między tymi podmiotami.

Problemy te z czasem będą się nawarstwiać, pogłębiając już dziś trudną sytuację systemu bezpieczeństwa państwa. Działania podjęte po kontroli NIK jedynie pozorują wprowadzenie zmian pozostawiając na boku takie kwestie jak prace nad Narodowym Programem Antyterrorystycznym czy dokonanie przeglądu, sprawdzenia Centralnego Planu Mobilizacji Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej.


Senator RP Maciej Klima
Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima
Akredytacja dziennikarzy posiadających obywatelstwo Federacji Rosyjskiej
Rząd a w szczególności odpowiednie służby powinny dołożyć wszelkich starań aby strzec bezpieczeństwa obywateli. Istotne jest to, żeby odpowiednio zabezpieczać tajemnice wojskowe oraz gospodarcze. Czy w rzeczywistości kontrolujemy ten stan, czy służby specjalne posiadają możliwości wyszukiwania potencjalnie niebezpiecznych osób przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?

Nie od dziś wiadomo, że w przypadku konfliktu militarnego, kluczowym będzie dobre rozpoznanie ternu wrogiego kraju. Zwłaszcza chodzi tu o dobre zidentyfikowanie w odniesieniu wielopłaszczyznowym obiektów wojskowych i ważnych z militarnego punktu widzenia obiektów gospodarczych. Równie ważne jest strzeżenie tajemnic technologicznych.

Z drugiej strony w XXI wieku, w dobie wszechobecnych mediów trudno jest strzec tajemnic wojskowych czy technologicznych. Dziennikarze zwłaszcza w państwach demokratycznych mają w zasadzie niczym nie ograniczony dostęp do szeregu różnych informacji, które łatwo można przetwarzać przy użyciu technologii informatycznych. Obecnie utrwalenie i zapis obrazu czy przesłanie konkretnej informacji stało się dziecinnie proste.

Zatem powstaje pytanie ilu dziennikarzy posiadających obywatelstwo Federacji Rosyjskiej lub Republiki Białorusi posiada akredytację do wykonywania pracy w charakterze dziennikarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej? odpowiedź każdego z nas może lekko zaskoczyć – otóż w 2014 r. w naszym kraju akredytowanych przez MSZ było 6 dziennikarzy rosyjskich i 1 białoruski.

Akredytacje wydawane są na bieżący rok i są ważne do 31 grudnia. W kolejnym roku istnieje konieczność wystąpienia przez redakcję zagraniczną z wnioskiem o odnowienie akredytacji. Odchodząc nieznacznie od tematu, aktualnie (stan na 2014 r.) w RP akredytowanych jest 67 dyplomatów, 92 członków personelu administracyjno – technicznego oraz 29 członków placówek konsularnych Federacji Rosyjskiej oraz 17 dyplomatów, 7 członków personelu administracyjno – technicznego oraz 12 członków placówek konsularnych Republiki Białorusi.

Należałoby również zwrócić uwagę na dziennikarzy, którzy posiadają akredytację do pracy na terenie RP oraz dyplomatów posiadających status pracownika dyplomatycznego (immunitet jurysdykcyjny) będących obywatelami Federacji Rosyjskiej lub Republiki Białoruskiej, którzy zostali wydaleni z innych krajów za działalność niezgodną z prawem kraju gospodarza (podejrzenie działalności szpiegowskiej).

Nadzór czy ewentualna infiltracja takich osób jest wręcz wskazana w kontekście bezpieczeństwa naszego kraju. Trzeba założyć, że ryzyko wycieku informacji lub ewentualnego nieuprawnionego pozyskania ważnych informacji przez te osoby, jest bardzo wysokie. W tym przypadku straty dla polskiej gospodarki mogą być trudne do oszacowania a nawet trudne do nadrobienia.

Senator RP Maciej Klima

Wysłano 23 Czerwca 2015 przez mklima

<< Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 Następna >>

Content Management Powered by CuteNews

Maciej Klima - Senator Rzeczypospolitej Polskiej (c)